Istorijat
Osnivanje Ginekološko-akušerske Klinike vezano je za osnivanje Medicinskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Krajem devetnaestog veka u Srbiji stekli su se uslovi za osnivanje Univerziteta. Ovo pitanje pokrenuto je 1876. godine kada je predloženo da osnova bude postojeća Velika škola u Beogradu. U okviru Univerziteta predviđeno je i osnivanje Medicinskog fakulteta. Narodna skupština je 1898. godine donela odluku da se Velika škola podigne na stepen Univerziteta. lako je ova odluka 1905. godine ostvarena, Medicinski fakultet nije bio osnovan. Na inicijativu dr Milana Jovanovića – Batuta, Srpsko lekarsko društvo uputilo je memorandum vladi i skupštini, te je u maju 1914. godine Narodna skupština odlučila da osnuje Medicinski fakultet Univerziteta u Beogradu. Prvi svetski rat odložio je ovu odluku, pa je Medicinski fakultet zvanično počeo sa radom 1920. godine.
U to vreme je počela i prepiska sa docentom Univerziteta u Budimpešti, dr Milošem Bogdanovićem, sa idejom da pređe u Beograd i pomogne osnivanju Ginekološko-akušerske Klinike. Smatra se da je Ginekološko-akušerska Klinika osnovana 30. juna 1921. godine, kada je kraljevim ukazom za vanrednog profesora ginekologije i akušerstva i upravnika Klinike postavljen doc. dr Miloš Bogdanović.
Osnivanjem Medicinskog fakulteta nije bilo u potpunosti rešeno pitanje smeštaja klinika i instituta, pa se u početku rad odvijao u prostorijama Vojne bolnice, Opšte državne bolnice i privremenim montažnim objektima. U toku razvoja od bolničkog Odeljenja do savremene zdravstvene, naučne i edukacione ustanove, Klinika je prošla trnovit put. Svoje prve prostorije Ginekološko-akušersko Odeljenje dobilo je u okviru Opšte državne bolnice odlukom Ministarstva narodnog zdravlja i posedovalo je 120 postelja. Zgrada je namenski podignuta za ovo Odeljenje i babičku školu 1901. godine. U toku okupacije u Prvom svetskom ratu, austrougarske vlasti su zgradu uzele za svoje potrebe, a ginekološko Odeljenje su smestile u palilulsku osnovnu školu. Tokom 1919. godine i 1920. godine zgrada je rekonstruisana pri čemu su dozidani treći sprat i deo prema Resavskoj ulici. Kako bi se povećao broj postelja, Klinika 1931. godine adaptira dodatnu zgradu u Višegradskoj ulici broj 24. U nju se smešta Odeljenje za septične slučajeve i Odeljenje za bolesnice sa malignim oboljenjima. Ovim se broj postelja povećao na 87, za akušerske je predviđeno 23 i za ginekološke pacijentkinje 64. Uz velike napore i zalaganja prof. dr Bogdanović uspeo je sa svojim saradnicima da otvori svoju ginekološko-akušersku školu, napisane su prve skripte za studente i unapređena je celokupna akušerska služba u Srbiji. Međutim, nedostatak sopstvene zgrade negativno se odražavao na rad Klinike, pa su prof. dr Bogdanović i njegov naslednik prof. dr Barjaktarević sa svojim saradnicima uložili dosta truda da izdejstvuju podizanje posebne zgrade za Kliniku.
Upornošću svojih direktora, njihovih saradnika, ali i stanovništva Beograda, Klinika dobija zemljište za podizanje nove zgrade kao i odgovarajuća finansijska sredstva. Prvi radovi započinju tokom 1938. godine. Klinika je privremeno smeštena u deo prostorija Urološke Klinike, gde je trebalo da ostane do završetka svoje zgrade. Tokom 1939. godine, radovi na novoj zgradi posustaju i pored velikih napora prof. dr Barjaktarevića da obezbedi dodatna sredstva. Izbijanjem Drugog svetskog rata, na kraju se i obustavljaju. Ista je završena tek okončanjem rata. Ulaskom nemačkih trupa u Beograd, u aprilu 1941. godine, u zgradu Urološke Klinike useljena je Vojna bolnica, a Ginekološka Klinika je smeštena u prostorije Drugog unutrašnjeg Odeljenja Opšte državne bolnice. Zbog skučenog prostora porodilište je bilo organizovano u internatu Kola srpskih sestara. Posle dva meseca, Klinika je preseljena u deo nedovršene zgrade Dečije Klinike, gde je raspolagala sa 53 postelje. Prilikom anglo-američkog bombardovanja, aprila 1944. godine, pogođeno je i Porodilište beogradske opštine u ulici Knjeginje Perside. Klinika je iseljena iz grada. Organizovana su dva privatna porodilišta u Mirijevu i Rakovici. Kako su bombardovanja nastavljena, Klinika se u svoje prostorije u Dečijoj klinici vratila početkom oktobra gde je ostala do 1946. godine. Nova zgrada Klinike se završava posle rata, ali se dodeljuje Dekanatu Medicinskog fakulteta. Ginekološka Klinika se ponovo seli u zgradu gde je i započela svoj rad, a sa ukidanjem Opšte državne bolnice 1947. godine, dobija na korišćenje celu zgradu sa opremom i osobljem. Za novog upravnika Klinike 1948. godine postavljen je doc. dr Siniša Tasovac. Posle preuzimanja dužnosti upravnika Klinike, izvršena je rekonstrukcija od bombardovanja oštećene zgrade (1948 – 1950), reorganizovao je i osavremenio rad Klinike, uvodeći metode i doktrine francuske akušerske i ginekološke škole. Za to vreme došlo je do velikih promena u radu Klinike. Pre svega, januara 1963. godine Klinika je preseljena u novu zgradu, u kojoj se i sada nalazi. Smeštajni uslovi su se poboljšali, što je doprinelo unapređivanju kvaliteta rada pojedinih službi: operativne ginekologije, akušerstva, neonatologije, laboratorijske službe, endokrinologije, steriliteta i drugih službi na Klinici. Klinika je brzo stekla ugled u zemlji i inostranstvu i uspela je da se približi medicinskim tokovima tadašnje Evrope. Održavani su i dalje unapređivani prijateljski odnosi i stručna saradnja sa Klinikom u Strazburu. Razmena kliničkih lekara između GAK u Beogradu i GAK u Strazburu odvijala se do 1986. godine. I nakon toga na Klinici se prate najnoviji svetski trendovi. U perinatologiji uvode se u rutinsku praksu invazivne dijagnostičke procedure (biopsija horiona i kordocenteze, pored amniocenteze). U oblasti hirurgije postižu se veoma dobri rezultati, ovladavanjem novih hirurških procedura: uvodi se radikalna vulvektomija u rutinsku praksu, radikalna hirurgija kod karcinoma jajnika i trahelektomija. Započinje program endoskopske hirurgije. Možemo sa zadovoljstvom da istaknemo da svi ozbiljni programi u oblasti hirurgije, koji su bili zastupljeni u Evropi, uspešno su sprovodeni i na Klinici.
Decembra 2012. godine za direktora Klinike izabran je prof. dr Aleksandar Stefanović, za zamenika prof. dr Saša Kadija, a za pomoćnika prof. dr Ivan Tulić. Od tada do danas se na Klinici sprovode sve savremene dijagnostičke i terapijske procedure iz perinatologije, akušerstva, asistirane reprodukcije i ginekološke hirurgije.
Klinika za ginekologiju i akušerstvo UKCS ima godišnje između 4.000 i 5.000 porođaja, blizu 9.000 operacija, oko 700 postupaka medicinski potpomognute oplodnje i 120.000 ambulantnih pregleda. Klinika je akreditovana u dva navrata od strane Agencije za akreditaciju na maksimalnih 7 godina. Klinika je danas referentni centar u Srbiji za onkofertilitet, gestacijske trofoblastne bolesti, prenatalnu dijagnostiku, fetalnu ehokardiografiju i dijabetes u trudnoći. Na Klinici rade Ginekološki Konzilijum, Konzilijum za fetalne anomalije, Konzilijum za carski rez, Konzilijum za ginekološku onkologiju, Uroginekološki Konzilijum, Konzilijum za gestacijske trofoblastne bolesti, Konzilijum za prekid odmakle trudnoće i Etički odbor za prekid odmakle trudnoće, Konzilijum za endometriozu, Konzilijum za kancer i humanu reprodukciju, Savetovalište za onkofertilitet, Genetsko savetovalište u trudnoći i Komisija za vantelesnu oplodnju. Na Klinici se nalazi i državna Banka reproduktivnih ćelija, tkiva i embriona koja obavlja poslove uvoza i obezbeđivanje ćelija za sve centre za potpomognutu medicinsku oplodnju (državne i privatne) u Srbiji.
